صفحه نخست / سرخط اخبار / فینال جام جهانی۲۰۱۸ / کرواسی یا فرانسه کدامیک دوئل را میبرند

فینال جام جهانی۲۰۱۸ / کرواسی یا فرانسه کدامیک دوئل را میبرند

 

فینال جام جهانی۲۰۱۸ / کرواسی یا فرانسه کدامیک دوئل را میبرند

هر تیم فوتبالی تاریخچه‌ خود دارد و هر نسلی از بازیکنان هم مسیر خاص خودش را برای رسیدن به موفقیت طی می‎کند. این واقعیتی است که برای این نسل از تیم ملی فرانسه هم صدق می‎کند. آن‌ها برای صعود به فینال جام جهانی ۲۰۱۸ راه سختی را طی کردند: از رویارویی با حریف‎های قدری مانند آرژانتین، اروگوئه و بلژیک گرفته تا جواب دادن به انتقادهایی به دلیل عملکرد متوسط‌‌‌‌‌شان پیش از شروع رقابت‌ها و در دیدارهای ابتدایی جام جهانی.

پل پوگبا، هافبک تیم ملی فرانسه گفت: “وقتی جام جهانی شروع شد، خیلی‌ها به ما شک داشتند.”

با همه این‌ها، فرانسوی‎ها تنها یک قدم تا کسب دومین قهرمانی در جام جهانی فاصله دارند؛ ۲۰ سال بعد از جامی که به لطف درخشش ستاره‎ای چون زیدن‎الدین زیدان در خانه خود بردند.

فرانسه دیدار فینال جام جهانی روسیه را پیش رو دارد، دیداری که به عقیده هوگو لوریس، کاپیتان این تیم “مهم‎ترین بازی زندگی” آن‎ها به شمار می‎رود.

چرا جام جهانی ۲۰۱۸ با یورو ۲۰۱۶ فرق می‌کند؟

بعد از پیروزی ۰-۱ فرانسه مقابل بلژیک در نیمه نهایی جام جهانی روسیه، اولین حرفی که پوگبا در رختکن زد در مورد باخت‎ در فینال یورو ۲۰۱۶ بود، دیداری که در پایتخت فرانسه برگزار ‎شد. او در حضور هم‌تیمی‎ها و دیدیه دشان، مربی تیم فریاد زد: “نمی‎توانیم مثل دو سال پیش عمل کنیم. یک بازی دیگر مانده. کار ما هنوز تمام نشده. باید آرامش‌مان را حفظ کنیم، برنده شویم و بعد لذتش را ببریم.”

پوگبا و ۸ بازیکن دیگر فرانسه که دو سال پیش در فینال یورو حضور داشتند به خوبی می‎دانند در بازی با پرتغال چه اتفاقی افتاد. فرانسوی‎ها بخت اصلی قهرمانی بودند. آن‎ها که در نیمه نهایی این رقابت‎ها آلمان، مدافع قهرمانی جهان را با نتیجه ۰-۲ شکست داده بودند، جام را در دستان خود می‎دیدند.

اولیویه ژیرو، مهاجم تیم گفت: “کمی به خودمان مغرور شده بودیم. بعد از غلبه بر آلمان روی ابرها بودیم. فکر می‎کردیم قهرمانی مال ماست. اما این بار اوضاع فرق می‎کند. اجازه نمی‎دهیم جو ما را بگیرد. خیلی خوشحالیم اما می‎دانیم کارمان هنوز تمام نشده.”

پوگباهم در نهایت صداقت از اشتباهی حرف زد که به شکست دردناک فرانسه در فینال آن رقابت‎ها منجر شد: “بعد از پیروزی جلوی آلمان در نیمه نهایی فکر می‎کردیم فینال را هم برده‌ایم. برد جلوی پرتغال را حتمی می‎دانستیم. اشتباه‌مان همین بود. باور کنید این بار این اشتباه را تکرار نخواهیم کرد. ما هر کاری از دستمان برمی‎آید انجام خواهیم داد و سعی می‎کنیم قوی باشیم و این بار برنده زمین را ترک کنیم.”

تیم ملی فرانسه از نظر ذهنی و کار تیمی نسبت به دو سال پیش خیلی قوی‎تر شده است. آن‎ها مصمم هستند و برای موفقیت انگیزه زیادی دارند. پیش از بازی با بلژیک، دشان در رختکن تیم این جمله را مدام خطاب به بازیکنان خود تکرار می‎کرد: “اصلا به حریف مهلت ندهید، اصلا.”

فرانسوی‎ها در آن بازی هیچ فرصتی به حریف ندادند و به نظر نمی‎آید در فینال هم قصد چنین کاری را داشته باشند.

دشان خودش را ثابت کرد

دیدیه دشان، مربی فرانسه می‎گوید "همیشه در زمان مناسب در مکانی مناسب" قرار می‎گیرد.حق نشر عکسGETTY IMAGES
Image captionدیدیه دشان، مربی فرانسه می‎گوید “همیشه در زمان مناسب در مکانی مناسب” قرار می‎گیرد.

دشان تنها یک قدم با تاریخ‎سازی فاصله دارد. اگر فرانسه قهرمان شود، او بعد از ماریو زاگالوی برزیلی و فرانس بکن‎بائر آلمانی، سومین فردی خواهد بود که هم به عنوان بازیکن و هم در نقش مربی جام جهانی را برده. زاگالو در سال‎های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ به عنوان بازیکن و در سال ۱۹۷۰ به عنوان مربی قهرمان جهان شد.

بکن‎بائر هم در سال‎های ۱۹۷۴ و ۱۹۹۰ به ترتیب به عنوان بازیکن و مربی جام جهانی را بالای سر برد. دشان سال ۱۹۹۸ کاپیتان تیم ملی فرانسه بود و حالا که ۲۰ سال از آن زمان می‎گذرد، یک بار دیگر می‎تواند طعم قهرمانی را بچشد.

این قهرمانی بیش از هر چیز دیگر، پیروزی دشان به حساب خواهد آمد. لوریس در این باره گفت: “این موفقیت را خیلی مدیون دشان هستیم. او طبق برنامه این تیم را شکل داد. هیچ چیز به اندازه تیم ملی فرانسه اهمیت ندارد. همه برای موفقیت تیم تلاش می‎کنند، همین‎طور برای یکدیگر. او علاوه بر این آرامش، متانت و تجربه‎اش را به تیم منتقل کرد.”

در ابتدای جام جهانی، دشان دل خوشی از رسانه‎ها نداشت. با این‎که فرانسه در سه بازی دور گروهی خود عملکرد چندان قابل قبولی نداشت، این مربی معتقد بود رسانه‏ها بیش از حد او را به باد انتقاد گرفته‌اند.

پیش از اولین بازی فرانسه در جام جهانی مقابل استرالیا، دشان سعی کرد در اوضاع تغییر ایجاد کند. او تصمیم گرفت از فرمول قدیمی‌ خود که جواب هم داده بود، استفاده کند: دشان بر ارائه بازی تاکتیکی و دفاع مستحکم تکیه کرد و خوش شانسی همیشگی‌اش هم او را تنها نگذاشت.

حتی خود دشان هم این موضوع را قبول دارد: “یعنی من همیشه در زمان مناسب در مکانی مناسب قرار دارم؟ حتما همین‌طور است.” دشان با محافظه کاری و دوراندیشی، تیمی که در ذهن خود داشت را شکل داد.

شاید این حرف به مذاق خیلی‎ها خوش نیاید اما فرانسه با بازیکنانی که دارد، می‎توانست فوتبالی به مراتب تهاجمی‎تر و تماشاگر پسندتر به نمایش بگذارد . اما فرانسه سال ۱۹۹۸ به لطف روحیه تیمی قوی و دفاع خیره‎کننده خود قهرمان جام جهانی شد، سبکی که دشان به بازیکنان خود انتقال داده است.

بالاخره رهبرها از راه رسیدند

پل پوگباحق نشر عکسGETTY IMAGES

این سوال که پوگبا بالاخره چه زمانی رئیس تیم خواهد شد، مدت‌ها ذهن‌ها را به خود مشغول کرده بود. جواب این سوال اما بالاخره پیدا شد.

پوگبا حالا دیگر آن قدر پخته شده که بتواند چه داخل زمین و چه بیرون از آن مسئولیت تیم را بر عهده بگیرد و آن را رهبری کند.

ساموئل اومتیتی، مدافع فرانسه و زننده تنها گل دیدار نیمه نهایی جام جهانی گفت: “او همیشه همین‌طور بوده اما این بار خودش را به چالش کشید و متوجه شد باید بیشتر از این‎ها برای تیم تلاش کند. او باید منظم‌تر عمل می‌کرد و در کار دفاعی قوی‎تر ظاهر می‎شد . پوگبا نسبت به گذشته بیشتر برای تیم تلاش می‎کند. ما در این جام جهانی برای دادن بعدی تازه به تیم از هر لحاظ به او نیاز داشتیم و او هم چیزی کم نگذاشت.”

به غیر از پوگبا، رافائل واران یکی دیگر از بازیکنان نسل ۱۹۹۳ است که توانست در این جام جهانی خودی نشان دهد و در دیدار با بلژیک بی‌نهایت عالی ظاهر شد. او بیرون از زمین هم نقشی بسیار تأثیرگذار در تیم دارد. پوگبا در مورد او گفت: “او همیشه برای تیم یک رهبر بوده. رهبری در خون اوست. او با این تیم بزرگ شده است.”

واران هم مثل پوگبا در جام جهانی ۲۰۱۴ تنها ۲۱ سال داشت. او در دیدار یک چهارم نهایی آن رقابت‌ها مقابل آلمان در جدال هوایی با مت هوملس ساده‌لوحانه شکست خورد و نتیجه‌اش گلی شده که به حذف فرانسه انجامید. چهار سال بعد در همین مرحله از تورنمنت در صحنه‌ای مشابه گلی زیبا به اروگوئه زد.

به غیر از این دو بازیکن، کیلین امباپه هم هست. او فقط ۱۹ سال سن دارد و هنوز به یک رهبر تمام عیار تبدیل نشده، با این حال تیم را از نظر تکنیکی هدایت می‎کند. استعداد این بازیکن قابل اندازه‎گیری نیست. او از آن دست نوابغی است که هر ۲۵ سال یک بار پا به عرصه وجود می‎گذارند.

هر بار توپ زیر پای امباپه می‌رسد، اتفاقی می‎افتد. سرعت ، مهارت، اعتماد به نفس، پختگی و ذکاوت؛ او در همه جنبه‎ها استثنایی است. بازیکنی که همه توانایی لازم برای فرمانروایی جهان دست کم در دهه آینده را دارد.

۲۰۱۸ تکرار ۱۹۹۸ است؟

در جام جهانی ۱۹۹۸ لوران بلان قبل از بازی‌ها سر فابین بارتز را می‌بوسید و معتقد بود برای تیم خوش‌شانسی می‌آوردحق نشر عکسGETTY IMAGES
Image captionدر جام جهانی ۱۹۹۸ لوران بلان قبل از بازی‌ها سر فابین بارتز را می‌بوسید و معتقد بود برای تیم خوش‌شانسی می‌آورد

بیست سال از جام جهانی ۱۹۹۸ می‎گذرد اما شباهت تیم ملی فرانسه در آن رقابت‎ها با تیمی که امسال به جام جهانی فرستاده خیره‎کننده است. دشان یکی از دست‎پرورده‎های امه ژاکه است؛ مربی تیم ملی فرانسه در جام جهانی ۱۹۹۸. بنابراین جای تعجب نیست که بین تیم‎های این دو نفر شباهت‎های زیادی وجود داشته باشد.

دشان، درست مثل ژاکه تیمی هماهنگ و یک‌دست ساخته است. او چند تا از بازیکنان نابغه فرانسه از جمله آنتونی مارسیال، دیمیتری پایه و ادرین رابیو را به تیم ملی دعوت نکرد، به این دلیل که با روحیه تیمی که می‎خواست بسازد، هماهنگ نبودند. ژاکه هم در دوره خودش همین کار را کرد.

فرانسه سال ۱۹۹۸ به دلیل عملکرد دفاعی به شدت قدرتمندش قهرمان جهان شد؛ سال ۲۰۱۸ هم دفاع فرانسه به همان اندازه مستحکم است. در جام جهانی ۱۹۹۸ پای سه مدافع تیم بیسنته لیزارازو، لوران بلان و لیلیان تورام به گل باز شد. در روسیه هم تا کنون سه مدافع فرانسه موفق به گل زدن شده‌اند: بنژامی پاوار، واران و اومتیتی که گل‎هایی بی‎نظیر هم زده‎اند.

این دو تیم از نظر کار گروهی، پختگی و کنترل بازی هم به یک اندازه قدرتمند هستند، با این تفاوت که تیم ۲۰۱۸ با میانگین سنی ۲۵ سال و ۸ ماه بسیار جوان‎تر از تیم ۱۹۹۸ است و این اعتبار بیشتری هم به این نسل از فوتبال فرانسه می‌دهد.

تیم ۱۹۹۸ فرانسه ستاره‌هایی انکارناپذیر داشت، درست مثل تیم ۲۰۱۸ آن‌ها. زیدان و ام‎باپه ۲۶ سال تفاوت سنی دارند اما هر دو نخبگانی هستند که خود را در اختیار ارزش‌های تیم قرار داده‎اند.

حال وهوای اردوی فرانسه خوب به نظر می‌رسد. برای این تیم، سبیل عادل رامی نسخه جدید سر طاس فابین بارتز است.حق نشر عکسGETTY IMAGES
Image captionحال وهوای اردوی فرانسه خوب به نظر می‌رسد. برای این تیم، سبیل عادل رامی نسخه جدید سر طاس فابین بارتز است.

اولیویه ژیرو هم ذهنیتی مشابه دارد. او سخت کار می‎کند اما در این جام جهانی هنوز گل نزده است. البته موفقیت فرانسه در این رقابت‌ها باعث شده ناکامی این بازیکن چندان به چشم نیاید. برای استفان گیوارش، مهاجم پیشین فرانسه هم در جام جهانی ۱۹۹۸ اتفاقی مشابه افتاد، هر چند او از نظر استعداد به گرد پای ژیرو هم نمی‎رسید.

این نسل از تیم ملی فرانسه هم مثل تیم ۲۰ سال پیش طلسم خوش‌شانسی خاص خودش را دارد. در ۱۹۹۸ لوران بلان پیش از هر بازی سر طاس فابین بارتز، دروازه‎بان تیم را می‎بوسید. در این دوره بازیکنان به سبیل عادل رامی دست می‌زنند.

این کار را امباپه پیش از بازی با آرژانتین انجام داد و بعد بقیه بازیکنان هم از او تقلید کردند. فوتبالیست‌ها اغلب خرافاتی هستند و در حال حاضر سبیل رامی به اندازه سر طاس بارتز برای بازیکنان تیم ملی فرانسه اهمیت دارد.

منبع: بی بی سی

در همین رابطه

مصاحبه با رضا حبیب زاده بازیکن مصدوم ذوب آهن / رحمتی جان مرا نجات داد

مصاحبه با رضا حبیب زاده بازیکن مصدوم ذوب آهن / رحمتی جان مرا نجات داد  …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *